WOUDENBERG Wat uitgegroeid is tot wat “LAWO” tuinmaterialen op de Slappendel nr. 4 nu is. De letters LA komen van Lambalgen en de letters WO van Woudenberg. Huidige eigenaar is nu zoon Jan-Hendrik van Lambalgen.
Rien is de zoon van Jan van Lambalgen en Hennie van Lambalgen-Bergsteijn. Samen hadden ze 4 kinderen waarvan Rien de oudste is. Er is nog een zus Hennie en broer Nico, vernoemd naar de broer van zijn moeder, Nico Bergsteijn.
Broertje Jan is op de leeftijd van bijna 7 jaar overleden. Vader Jan heeft op de Stationsweg nr. 62 een bouwbedrijf gehad, waar later ook ISC uit is ontstaan. Bij het bouwbedrijf heeft Rien vanaf zijn 15de jaar mee geholpen, zo werkte dat toen. Daarna heeft van Raai eierhandel daar gezeten en inmiddels is dat bedrijf afgebroken en nu is het “Cootje van Raaihof”.
Het ouderlijk huis op de Stationsweg 133 werden ze uitgezet in mei 1940 door de Duitsers. In dat huis kwamen de officieren te wonen, de soldaten in de fabriek van COHO daar achter. En zo kwam het gezin bij Lubbert Wolswinkel op de Zegheweg te wonen.
Rien was 6 jaar toen hij naar de lagere school ging, de oude school in de Schoolstraat bij Meester Allers. Er waren toen 7 klassen. Rien was 14 dagen te jong om na de zesde klas naar de ambachtsschool te gaan. Vandaar klas 7. De ambachtsschool in Amersfoort kwam daarna, de opleiding duurde 2 jaar waar hij houtbewerking deed en daarnaast de avondschool waar hij zijn aannemersdiploma heeft gehaald. Dat waren lange dagen. Om 7 uur op de fiets en dan kwam Rien in de avond om 11 uur weer thuis en dat gebeurde 3 dagen in de week. Rien was toen de jongste aannemer van Nederland.
Na zijn school carrière ging hij werken bij zijn vader in het bedrijf. Hij heeft bijvoorbeeld gewerkt aan het bouwen van de coöperatie bij het station “Woudenberg – Scherpenzeel”. Een betonmolen hadden ze nog niet dus alles ging met de hand en nog geen spijkerpistool dus gewoon met de hamer. De werkman werkte toen 48 uur in de week voor een loon van 12 gulden 50. Wat een grote glimlach op Rien zijn gezicht bracht was zijn eerste brommer, een Eijsinkje, gekocht bij fietsenmaker Van Lunteren op de Stationsweg waar later het benzinestation zat van Geert Voskuilen en dat is inmiddels ook weg. Samen hebben ze met veel plezier op motoren en scooters gereden. Eén keer een motor met zijspan gekocht, links de bocht om ging nog wel maar rechtsom was toch andere koek. Het bakkie van de zijspan is in de achtertuin komen te staan en deed daarna dienst als plantenbak.
Zijn diensttijd was in 1959, in die tijd 21 maanden waarvan 3 maanden opleiding voor zwaar transport en dat allemaal bij het zandgat in Maarn. Daar had defensie een opslag van diepladers, bulldozers en kranen. Tegenwoordig heb je overal camera’s op zitten en zie je alles. Niet in die tijd, je zat dan met 2 man op zo’n oplegger van 3 meter breed en 13 meter lang. Dan gebeurde het toch wel 2 of 3 keer per week dat er een verkeersbord uit werd gereden. Later kwam er begeleiding van de M.P. Rien heeft zich daar prima vermaakt.
In de tussentijd was Rien op een klus in Zeist bij een slager recht tegenover een bakkerij en, jullie voelen hem al aankomen misschien, daar werkte Wietske en van het een kwam het ander. Broodje halen, praatje maken, en een afspraakje maken op een zaterdagavond. Dan zat je de hele avond op 1 colaatje. Wietske vond Rien wel een knappe jongen en een leuke vent. Dat hoorde Rien voor het eerst in 60 jaar tijdens dit gesprek, toch mooi meegenomen. Zo werd er in 1962 getrouwd en in 1963 is Marjan geboren en 4 jaar later, in 1967, Jan-Hendrik.
In 1968 overleed vader Jan op 55 jarige leeftijd, Bij het bouw- en winkelbetimmering bedrijf ISC werkten inmiddels 100 man en het moest toch doordraaien. Dat werd Rien zijn taak. Het bedrijf werd hem te groot en hij heeft het verkocht. Zo kon Rien met een klein bedrijfje zelf een start gaan maken. Eind zestiger jaren is hij daar mee begonnen. Ze kochten de boerderij van Rijk van Mill met een schuur erbij, naast het huis van familie v.d. Wiel op de Griftdijk. Daar in dat schuurtje zijn ze begonnen. Voor het geval er lange latten moesten worden gezaagd werden in de buitenmuur twee gaten gemaakt en zo zijn ze gestart met het bedrijf.
In de loop der jaren werd er behoorlijk uitgebreid. Rien begon met 2 soorten tegels, rode en grijze. Afmeting 30 bij 30 cm, een kar met hout en zand, dat was het. Keuzestress had je toen nog niet. Tegenwoordig zijn er meer dan 500 soorten. Daarnaast had hij ruimte voor een kleine manege maar dat ging niet door, achteraf wel goed. Laten we stellen dat Wietske ook haar mannetje staat en stond, vrachtwagens besturen, de heftruck bedienen. Daar was ze op haar plek. Begin jaren 90 was Rien z’n kop vol zoals hij dat noemt en moest hij even afstand nemen van het bedrijf.
Ze kochten in Friesland een stuk grond en bouwden daar een huis. Het ruwe werk deed een aannemer en het afwerken deed Rien zelf. Ze woonden in een camper naast het huis totdat het huis af was. Maar na een tijd begon het weer te kriebelen bij Rien ten aanzien van het bedrijf in Woudenberg. Een vrij lange tijd heen en weer gereden tussen Friesland en Woudenberg, tot 2005. Ondertussen draaide Jan-Hendrik de zaak door met het personeel. Zo werd de zaak steeds groter, tuinbenodigdheden, hout, tegels e.d. Totdat de gemeente uit wilde breiden op de Griftdijk en de zaak wilde verplaatsen naar het industrieterrein De Nort. Daar was Rien niet van gecharmeerd. Veel liever zat hij op de Slappendel waar voorheen Tuinderij v.d. Boveneind heeft gezeten en Bloemin tuinderij. Het duurde 3 jaar voordat de gemeente en Rien bij elkaar kwamen en het eens werden.
Daar werd in 2017 gebouwd en heeft Jan-Hendrik het bedrijf overgenomen en is Rien vrijwilliger geworden bij zijn zoon. Als het druk is ontvangt hij klanten met een kop koffie en een praatje. Dat is vaak wel belangrijk en hij doet dit met veel plezier. Ze zijn tevreden en trots op de huidige zaak. Jan-Hendrik, zijn partner en zoon Max wonen in de bedrijfswoning op het terrein. Jan-Hendrik heeft na de lagereschooltijd de S.G.M. Bouw en Hout gedaan met daarnaast zijn Middenstandsdiploma. Rien weet niet anders dan dat Jan-Hendrik van kinds af aan bij het bedrijf betrokken is geweest en dat zelfde geldt ook voor zijn zoon Max.
Marjan kwam nog even langs bij het gesprek en benadrukte dat zij ook altijd moest helpen tijdens de schooljaren, met zagen van hout en verkopen van tegels.
De naam van Gerard van de Meent wil ik even noemen. Volgens Jansje hoort hij inmiddels bij het inventaris, zo lang werkt hij daar al en niet vergeten de heren en dame die ieder op het terrein helpen waar nodig is. Enkele mannen hebben vroeger nog voor vader Jan gewerkt.
Rien en Wietske wonen in een appartement in het Weteringshof naar alle tevredenheid. Een aantal jaren geleden kreeg Wietske te maken met lichamelijke beperkingen, maar ook daar liet ze zich niet klein krijgen en gaat nu aan aantal dagen in de week naar Norschoten in Scherpenzeel en na 3 jaar is haar situatie verbeterd door fysio, zoals de loopband en fietsen om in beweging te blijven.
Als het weer het toelaat gaan ze samen regelmatig er op uit met de camper. En natuurlijk 2x per dag koffie drinken in het bedrijf. Of een boodschap doen voor de zaak. Samen genieten ze nog van wat het leven hen brengt.
Moeder Hennie heeft 70 jaar geleden een vlag gemaakt van Woudenberg met daarop 3 mooie geborduurde hanen. Daar heeft Rien kopieën van laten maken en deze hangt nu aan zijn balkon tegenover het gemeentehuis. Wat Rien een punt vindt is dat er weinig mensen meer op het gemeentehuis werken die echt een binding hebben met het dorp Wombarg. Maar daar zullen meer Woudenbergers zo over denken. Niemand kan in de toekomst kijken, voorlopig draait Jan-Hendrik gewoon door en de kans dat Max daarna door gaat is aanwezig.
Rien en Wietske, bedankt voor het verhaal en nog een goeie tijd samen. Voor Jan-Hendrik en Max nog veel succesvolle jaren toegewenst
Janny Goemaat
0 reacties