Met twee benen er gestrekt in
In het vorige week gepubliceerde interview met Wilbert Nijlant van ’t Schoutenhuis ging de geïnterviewde er stevig in: ’Politieke partijen schreeuwen maar wat’.
Ik schrok en in een reflex dacht ik: wat heb ik nu weer geroepen, welke onzin heb ik lopen uitkramen dat dit met vette letters in de krant komt?
Enigszins opgelucht kon ik ademhalen, want in het artikel kregen de PvdD, Fvd en de SP ervan langs als het gaat om de plannen rondom het Henschotermeer. Ik kon weer veilig over straat zonder dat mij iets van incompetentie op dit onderwerp werd verweten….
Maar, het stuk zette mij wel aan het denken. Politieke partijen schreeuwen maar wat….
Twee punten hierover: ja, het klopt dat politieke partijen vaak roepen. Meestal is dat niet ingegeven door een gebrek aan kennis en kunde met betrekking tot een onderwerp, maar zit de oorzaak in de oorsprong en het principiële gedachtegoed van een politieke partij. Zo is de VVD voor lage belastingen en zijn wij de partij voor de ondernemers, dus als wij iets anders zouden roepen zou dat vreemd zijn. Dus een PvdD vertegenwoordiger die iets roept over het beschermen van dieren en de natuur, is verre van vreemd. Het zou pas vreemd worden als zij de plofkip van een niet nader te noemen supermarkt zou gaan promoten.
Dus ze schreeuwen niet maar wat, maar hebben gewoon een standpunt ingenomen en houden daar, wel of niet schreeuwend, aan vast.
Mijn tweede punt, en daar zit mijn probleem, is dat je als partij de kans hebt om met de gemeenteraadsverkiezingen mee te doen. Maar, dat doet de genoemde partij niet. Ze blijven een werkgroep, en zijn daar zeer activistisch in. Ze nemen geen verantwoordelijkheid en blijven langs de zijlijn staan, afgevend op iedereen die iets anders vindt.
Als je in de raad had gezeten had je, desnoods schreeuwend, duidelijk mogen maken wat je mening is. Dan ben je onderdeel van het debat en de besluitvorming, los van de uitkomst.
Dan de inhoud van het standpunt van Wilbert: ik zal de gedachten van de VVD hierover niet volledig uitkauwen, maar laat ik zeggen dat ik mij redelijk in zijn analyse kan vinden. Ga ik daarmee schreeuwend een voorstander worden van de plannen voor het Hens? Het mooie van het raadproces is dat we ten eerste alles gaan toetsen aan de kaders die de Raad ooit heeft opgesteld, en als aan die kaders is voldaan, nemen we een besluit, ieder vanuit de ideologie waar hij of zij voor staat! En daar is geen geschreeuw voor nodig!
Ondertussen heb ik het dartbord maar weer aan de muur gehangen om vandaag weer wat pijlen te gooien, en al schreeuwend zal ik vast weer een dubbel gaan missen.
0 reacties