De Magda van 15 zweeg. De burgemeester die ik nu ben niet.
Hij zat dicht naast mij in de bus. Ik was een jaar of 15 en zat bij het raam. Hij was ruimschoots volwassen. Telkens kwam hij dichterbij. Ik kon geen kant op. Alle alarmbellen gingen af, maar ik versteende. Wist niet wat er ging gebeuren en niemand om ons heen had iets in de gaten. Toen legde hij zijn hand op mijn bovenbeen en streelde hij mij. Nog steeds verroerde ik mij niet. Alsof het eerder voorbij zou zijn als ik niets zou doen. Of op z’n minst dat hij niet verder zou gaan.
Lees hier de volledige column: https://www.woudenberg.nl/column
0 reacties