Dankbaarheid en trots
‘Dankbaarheid en trots na geslaagde jaarwisseling’, was de kop op de voorpagina van de eerste LetOp van 2024. De jaarwisseling is gelukkig zonder noemenswaardige incidenten verlopen. Hulde aan de inwoners en aan allen die zich hebben ingezet om dit resultaat te bereiken. Met recht kunnen we daar dankbaar vóór en trots óp zijn. Met prachtig vuurwerk en het nodige geknal werd het nieuwe jaar ingeluid en wensten we elkaar een gelukkig nieuwjaar. Sommigen zeiden daarbij; ‘veel heil en zegen voor 2024’. Heil en zegen zijn oude woorden en sommigen vinden ze zelfs oubollig. Heil betekent oorspronkelijk geluk en zegen. Het is het antoniem van onheil, wat pech, (groot) ongeluk of rampspoed betekent. Zegen komt van het Latijnse woord ‘benedicere’. Dit woord kan gesplitst worden in ‘bene’ en ‘dicere’. ‘Bene’ betekent het goede. ‘Dicere’ betekent spreken. Letterlijk goed spreken dus. Iemand goede woorden toespreken. Iets goeds zeggen. Ik vind het een prachtig gedachte dat we elkaar dat oprecht kunnen toewensen.
Nu de lucht van vuurwerk, oliebollen en appelflappen weer is opgetrokken mogen we de lege bladzijden van 2024 weer in gaan vullen. Ik hoop dat op die lege bladzijden veel heil en zegen komt en zaken waar we trots op en dankbaar voor kunnen zijn. In dat verband moest ik denken aan een passage uit een gedicht van Phil Bosman:
Gewoon eenvoudig leven, goed zijn,
niet alles willen hebben,
niet jaloers zijn, niet zagen en klagen,
maar helpen, meedoen,
troosten, een zieke bezoeken,
er bij zijn als een ander je nodig heeft,
je moe maken voor anderen,
in een fauteuil in slaap vallen,
samen eten en drinken… ……
En dit alles niet omdat het moet
of omdat ‘t ernstig is,
maar omdat je er zin in hebt,
omdat je mens bent, medemens.
(uit: Phil Bosman: “Mensenlief ik hou van jou”)
Ik sta er even bij stil omdat Phil Bosman voor mijn gevoel de kern raakt van waar het ten diepste om gaat. Een tegenstem in de malaise van de huidige samenleving. Er wordt namelijk wat af geklaagd in onze maatschappij. Veel mensen zijn behoorlijk materialistisch ingesteld. Jaloezie steekt regelmatig de kop op. Daarnaast is het leven enorm gejaagd. Het lijkt soms dat we van de ene verplichting naar de andere rennen. Tijd voor elkaar lijkt een steeds schaarser begrip te worden. De maatschappij is al jaren zakelijker en individualistischer aan het worden. Het tij leek tijdens de corona crisis te keren. Veel mensen riepen toen; ‘ik ga het anders doen!’ Maar de agenda’s van mensen zitten inmiddels alweer overvol. Heel veel vrijwilligerswerk heeft hieronder te lijden. Sport- en allerlei andere verenigingen, kerken, scholen, de zorg, ze delen in de “malaise” van de volle agenda’s en de (andere) keuzes die worden gemaakt.
Het gedicht van Phil Bosman probeert mij kritisch naar mijn agenda en mijn keuzes te laten kijken. En roept mij op eenvoudig te leven. Leer mens te zijn, neem tijd en aandacht voor jezelf en voor elkaar. Niet omdat het moet, maar omdat je er zin in hebt! Het geeft mij positieve energie en zet mij aan om de woorden heil en zegen handen en voeten te geven. Het vervult mij met dankbaarheid en trots….
0 reacties